De Switch.

 

Lang heb ik overwogen om een boek te schrijven. De drijfveer hiervoor is een fenomeen wat als een rode draad mijn hele bewuste leven doorkruist heeft. Dit verschijnsel zou in het te schrijven boek als een avontuur of fantasie op een science-fiction-achtige manier verweven worden. Aan het eind van het boek moest dan een vrij summiere autobiografie komen die de werkelijke beleving van dit fenomeen tevens zou omschrijven.

 

Met het idee van een bestseller in het achterhoofd (wat natuurlijk zou uitdraaien op een flop) heb ik toch besloten voorlopig maar hiervan af te zien. Dat is natuurlijk geen reden om mijn gedachten over dit fenomeen niet zwart op wit te zetten. Hier onder heb ik gepoogd om een zo nauwkeurig mogelijke en uitgebreide beschrijving te geven over hetgeen mij m’n hele leven al bezig houdt.

 

Dit verschijnsel heb ik bij andere personen niet kunnen waarnemen, noch kunnen delen (onbegrip) of  opgemerkt zodat voor zover ik weet niemand anders dit heeft. Het zou kunnen dat iedereen hierover beschikt, maar dat slechts enkelen onder ons dit merken, er bewust van zijn en/of dit kunnen waarnemen. Het lijkt me bijzonder vreemd als zou blijken dat ik de enige persoon op aarde ben die dit heeft of kan waarnemen.

 

Reeds tientallen, misschien wel honderden jaren heeft de wetenschap zich afgevraagd of de realiteit waarin wij leven wel de enige werkelijkheid is. Als eerste is de veel-werelden-interpretatie een mogelijkheid om dit fenomeen te verklaren. Deze interpretatie wordt ook wel in verband gebracht met parallelle universa. Als tweede mogelijkheid zou ik de hogere dimensies aan kunnen geven waarvan de supersnaartheorie zegt dat deze onderdeel uitmaken van ons universum, maar die wij niet kunnen waarnemen. In het derde geval zou het ook helemaal niets te maken kunnen hebben met de twee bovengenoemde fictieve zaken.

 

Al sinds mijn prilste jeugd heb ik er vaak versteld van gestaan en het toch zo gewoon gevonden, want het is van alledag. Het kan dagelijks één of meerdere keren voorvallen, maar er gaan ook dagen voorbij dat het niet gebeurt of dat ik het niet merk of mij er bewust van ben. Hoe ouder ik word, hoe meer de behoefte zich aankondigt om dit nou niet direct wereldkundig te maken maar toch wel op deze manier vast te leggen, zodat ik het niet mee het graf in neem, om het zo maar even uit te drukken.

 

Dan nu een omschrijving van iets wat mij op elk moment kan overkomen. Ik noem het ‘de switch’ omdat het een omschakeling is in mijn visie op de realiteit en tevens het perspectief van mijn visuele wereld omschakelt. Het gebeurt bijvoorbeeld in ieder geval heel vaak als ik een stukje ga rijden met de auto via een zekere route en wanneer ik dan weer op mijn vertrekpunt aankom is onderweg op een bepaald moment alles negentig graden gedraaid. Met alles bedoel ik dus het gehele voor mij waarneembare universum. Mijn auto zet ik op precies dezelfde plek en windrichting neer als toen ik vertrok. Maar nu staat het vervoermiddel en heel de omgeving, ja de ganse wereld met de neus een rechte hoek gedraaid.

 

Het gebeurt ook vaak als ik in slaap wegdoezel en als ik even daarna wakker wordt is alles weer gedraaid. Soms ga ik naar bed in de ene richting en wordt de volgende ochtend wakker in de andere. Ook plotsklaps bij vol bewustzijn, zomaar van het ene moment op het andere draait de hele boel ineens om. Meestal ben ik me zeer bewust dat dit gebeurt, soms ook niet. Fysiek merk ik hier niets van, niet duizelig of raar op de maag, niets van dit alles, het gebeurt gewoon.

 

In mijn kinderjaren, toen we nog in de grote stad woonden, had ik voor deze twee perspectieven een naam, die ik had gelieerd aan de richting van de straat waar ons huis stond. Ik noemde deze twee visuele toestanden de linker en de rechter kant. De hele stad en de omgeving die ik goed kende, hadden een linker en rechter kant in mijn visie. Zo kon ik de beide toestanden onderscheiden. Na mijn jeugd verhuisden we naar het noorden en heb ik deze twee namen verder niet gebezigd. Maar de switches bleven natuurlijk.

 

Wanneer ik mij een bepaalde situatie of recente gebeurtenis herinner, kan ik voor mijzelf exact aangeven hoe de stand van mijn perspectief was destijds. Ook kan ik mij in gedachten een object, omgeving, situatie of iets dergelijks voorstellen in beide kanten. Een voorbeeld: het huis waar wij woonden, een parkeerplaats, een weg, een uitzicht, een vervoermiddel (bv. een boot), etc. kan ik me op twee manieren voor de geest halen. Zelfs beelden op televisie van bepaalde situaties of locaties draai ik in mijn hoofd 90 graden en bekijk dan beide kanten. En ga zo maar door.

 

Bepaalde takken van de wetenschap hebben mij al vanaf de kinderjaren geïnteresseerd. Sterren, planeten, het heelal, al dit verslond ik uit boeken en artikelen. Zelfs een heuse spiegeltelescoop heeft de revue gepasseerd. Later ging mijn interesse meer uit naar het kleine en (sub)atomaire wereldje. De vreemde kwantummechanica, snaartheorie, hogere dimensies, de SRT en ART van Einstein, etc. las ik uit vele boeken. Let wel, deze boeken bevatten geen moeilijke technische of wiskundige formules, gewoon in Jip-en-Janneke stijl was het sneller en toch begrijpelijk te bevatten.

 

De laatste jaren heb ik mij vaak afgevraagd of mijn ‘switch’ wellicht iets te maken zou kunnen hebben met bovengenoemde wetenschappelijke onderwerpen. Vooral de hogere dimensies trokken mijn aandacht in relatie tot het perspectief-fenomeen. Wij menselijke wezens kunnen vier dimensies waarnemen of ontwaren, hoogte, breedte en diepte, en dan ook de tijd-dimensie. De 3 ruimtelijke dimensies staan elk 90 graden ten opzichte van elkaar. Een lijn is 1-dimensionaal, een hoek is 2-dimensionaal, en een kubus is 3-dimensionaal. Probeer je een kubus een hogere dimensie in te trekken, dan lukt dat ons niet. Wiskundig kan dit wel, dan krijg je een hyperkubus, jammer alleen dat dit voor ons niet is waar te nemen of ruimtelijk uit te drukken.

 

Zo’n hogere dimensie die aldus een 3-dimensionaal perspectief 90 graden in de realiteit zou draaien, leek mij een zeer aantrekkelijke verklaring voor mijn eigen visie op mijn draaiende werkelijkheid. Dit zou dus betekenen dat mijn brein een hogere dimensie zou ervaren zodra de zogenaamde switch plaatsvindt. Dit is natuurlijk onzin, stel je voor zeg! Vooral als je je afvraagt of ik niet de enige ben die dit heeft. Maar toch: voer voor fysici of psychiaters? Ik weet het niet. Toch lijkt mij dit de meest plausibele verklaring en verkies dit boven een parallelle universum of iets dergelijks. Het zou betekenen dat ik zelf niet een hogere dimensie kan waarnemen maar wel de draaiing van mijn dagelijkse 3-dimensionale wereld die heen en weer schiet in een hogere dimensie.

 

Je kunt je nu wellicht afvragen of bovenstaand verhaal door mij is verzonnen als grap, of je kunt je afvragen of ik ze wel allemaal op een rijtje heb. Dat is je goed recht. Helaas, dit kan mij niet van het in mijn brein afspelende tafereel afhouden en tevens is dit voor mij de dagelijkse werkelijkheid die ik niet kan verhinderen, noch verwijderen. Dus graag begrip en open staan voor dit vreemde verhaal.

 

Dit is mijn betoog over een verschijnsel dat zich in ieder geval in mijn hersens heeft genesteld en er naar mijn idee ook nooit meer uit gaat. Natuurlijk moet dat het zijn, want stel je voor dat het gehele fysieke universum zich voor mij in een oogwenk 90 graden draait. Ik heb er in ieder geval vrede mee en tevens is het voor mij elke keer bij bewust opmerken iets fascinerends om mee te maken.

 

Het beste!